Η υπερεμπλοκή του γονιού στη ζωή του παιδιού του εκδηλώνεται με συμπεριφορές συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας, και παρείσφρησης του γονιού σε κάθε πτυχή της ζωής του παιδιού, με στόχο τον έλεγχο, την προστασία του και την πρόληψη κάθε πιθανού κινδύνου και εμποδίου. Το παιδί βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του γονιού. Όλη του η ζωή και η ενέργειά περιστρέφεται γύρω από την πραγματοποίηση των επιθυμιών του παιδιού, την προστασία και τη διευκόλυνσή του. Ο γονιός αυτός μπορεί να αναλαμβάνει ο ίδιος να φέρει σε πέρας τις υποχρεώσεις του παιδιού, να κάνει δικά του τα καθήκοντα του παιδιού στο σχολείο, όπως το διάβασμα, ή του σπιτιού, όπως το καθάρισμα του δωματίου, να παρεμβαίνει έντονα στις δραστηριότητές του καθώς και στον τρόπο διδασκαλίας, βαθμολόγησης και συμπεριφοράς καθηγητών, γυμναστών, προπονητών. Μπορεί να παρεμβαίνει στις φιλικές σχέσεις του παιδιού του, να προσπαθεί να προλάβει ή να επιλύσει ο ίδιος συγκρούσεις μεταξύ των φίλων ή συμμαθητών, να ελέγχει κάθε κίνηση, να ανησυχεί υπερβολικά και να προειδοποιεί το παιδί για διάφορες καταστάσεις που θεωρεί επικίνδυνες. Τέλος, μπορεί να προσπαθεί να επηρεάσει με χειριστικούς τρόπους το παιδί του για να το κατευθύνει σε δραστηριότητες ή σπουδές που ίδιος θεωρεί ότι αξίζουν.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για τον γονιό «ελικόπτερο» μια έκφραση που χρησιμοποιήθηκε από τον Haim Ginott το 1969 στο βιβλίο του «Parents & Teenagers» για να περιγράψει τον τύπο του γονέα που αιωρείται όπως το ελικόπτερο πάνω από το παιδί του. Πρόκειται για έναν συνδυασμό αυξημένης στοργής, θαλπωρής, ζεστασιάς και υποστήριξης, υπερβολικού ελέγχου της συμπεριφοράς του παιδιού και απροθυμίας να εκχωρηθεί αυτονομία. Ο γονιός «ελικόπτερο» συναντάται κυρίως σε γονείς εφήβων και σε γονείς νεαρών ενηλίκων. Διακατέχεται από αυξημένο άγχος και τείνει να θεωρεί το παιδί του ευάλωτο και τον κόσμο επικίνδυνο.
Ένα από τα κίνητρα του γονιού που υπερεμπλέκεται είναι η ανάγκη του να προστατεύσει το παιδί του. Μια καθοριστική πηγή άγχους για τον γονέα είναι η αντίληψη που έχει για τον κόσμο: αν τον αντιλαμβάνεται γεμάτο κινδύνους θα έχει άγχος και αγωνία να προστατεύσει το παιδί του. Μια άλλη πηγή άγχους όμως μπορεί να σχετίζεται με τη δυσκολία του ίδιου του γονέα να αποχωριστεί συναισθηματικά το παιδί. Κάποιοι γονείς να νιώθουν λύπη και θλίψη που χρειάζεται να αποχωριστούν το παιδί τους και δυσκολεύονται να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς τον ρόλο που τους έκανε για χρόνια να νιώθουν σημαντικοί. Εξάλλου η αποχώρηση του παιδιού από το σπίτι σηματοδοτεί το δικό τους μεγάλωμα και μια επιστροφή στην σχέση με τον σύντροφο, γεγονός που δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτο.